مدح و ولادت امام حسن عسکری علیهالسلام
السلام ای نورِ قدسی، یا زکیُّ العسکری السلام ای از تـبـار فـاطـمی و حـیدری در مـدیـنه آمـدی تا سامـرا گـلشن شود گلشن از یمن وجودت، با رُخت روشن شود آسمان را ابرِ رحمت، ابر را بارانِ نور این چنین دادی ز نزدیک و عطا کردی ز دور بخششی بیحدّ و لطفی بینهایت میکنی بر تمامِ “یاعـلی”گـویان عـنایت میکنی دانـشی ما فـوق ادراک بـشر داری شما از نهان و از سراپـرده خبر داری شما شیعه را دادی کرامت با کرامتهای خویش ای کریم بن کریمان از تباری پاککیش پاکدل، پاکیزه طینت، پاک از هرگونه شر خیرِ مطلق، خیرِ ناطق، خیرِ کامل بیشرر خیر را از نام زیبایت شـناساندی به ما حُسنِ نامت شد حَسَن، از حُسنِ نام مجتبیٰ با صداقت سالها صاحب سخن بودی حسن! صدقِ گفتار و کلام و فعل و کرداری حسن! دورۀ تاریک خود را نور دادی ای سراج بر دلِ بشْکستۀ دوران خود همچون علاج یا اباالمهدی! دعـایی بهـر فـرزندت نما بهر پـایـانبخـشیِ این دورۀ غـیـبت نما یا اباالمهدی! فرج را از خدا طالب بشو طالبِ صبحِ ظهورِ حضرتِ صائب بشو روزیام را کن عنایت؛ قبل رزقِ کربلا دیدنِ رخـسارِ حجـت در زمـینِ سامـرا |